Głównie wyszukane w sieci
piątek, 09 września 2011
Piadina
Piadina (piada) podawany na ciepło cienki placek z pszennej mąki z nadzieniem, pochodzący z prowincji Emilia-Romania w północnych Włoszech.

Piadinę napełnia się praktycznie dowolnym farszem, najczęściej są to: sos pomidorowy, ser (np. squacquerone czy mozzarella), mięso lub wędlina (kiełbasa, salami, pieczona wieprzowina -porchetta), grzyby, rukola, szpinak, ale także czekolada bądź konfitura.

Tradycyjne piadiny wypiekano na terakotowych talerzach, zwanych teggia, stawianych na ogniu. Dziś powszechnie używa się grilla.

Piadiny przygotowuje się i sprzedaje w niedużych budkach - piadineriach.
        



[pl.wikipedia.org]
12:11, patekku1 , Włochy
Link Komentarze (3) »
niedziela, 28 listopada 2010
Pastiera, czyli magiczne połączenie

Pastiera to włoski sernik przygotowany z delikatnego w smaku sera ricotta. Podobnie jak babà, tak i ten deser pochodzi z okolic Neapolu i tu też ma swój legendarny początek. Z pokolenia na pokolenie przekazywana jest tu mianowicie fantastyczna historia opowiadająca o przepięknej syrenie, która mieszkała w pobliskiej zatoce. Każdej wiosny bajkowa postać wynurzała się z wody i cieszyła mieszkańców okolicznych wiosek swoim cudownym śpiewem. Ludzie z wdzięczności postanowili podarować jej wszystko to, co mieli najcenniejsze: mąkę, ser ricotta, jajka, olejek pomarańczowy, cukier oraz mieszankę przypraw. Syrenę prezent ten bardzo ucieszył, a jej cudowny śpiew podziałał tym razem jak czary. W magiczny bowiem sposób wszystkie składniki złączyły się i... powstała pierwsza Pastiera.

 

[kobieta.wp.pl]

piątek, 01 października 2010
Cassata

Deser sycylijski w postaci tortu, na bazie sera ricotta i biszkoptów nasączonych likierem.

 
Biszkopt:
- 6 jajek
- 20 dag cukru
- 20 dag mąki
- 9 łyżek likieru Maraschino
Nadzienie:
- 80 dag ricotty
- 28 dag cukru
- rdzeń połowy laski wanilii
- 25 dag kandyzowanych owoców
- 10 dag gorzkiej czekolady 
Dekoracja:
- rdzeń połowy laski wanilii
- 5 dag cukru
- 5 dag pistacji
- 2 szklanki śmietany kremówki
- owoce kandyzowane

            
Zrób ciasto: jajka wbij do metalowej miseczki, utrzyj z cukrem. Następnie ustaw nad parą i ubijaj 10 minut. Zdejmij z ognia, ubijaj, aż masa ostygnie. Lekko wymieszaj z mąką, przełóż do tortownicy (natłuszczonej i posypanej mąką). Piecz 40 minut w temp. 170°C.
Zrób masę: zagotuj cukier z 200 ml wody i wanilią. Gotuj 10 minut, odstaw na pół godziny. Ciepły syrop cukrowy wymieszaj z ricottą. Dodaj posiekane owoce i pokrojoną czekoladę. Ciasto wyjmij z formy i przekrój na 3 placki. Pierwszy ułóż na paterze i skrop 3 łyżkami likieru. Posmaruj połową masy, przykryj drugim krążkiem ciasta. Skrop likierem, posmaruj resztą masy. Nałóż ostatni krążek ciasta, jeszcze raz skrop likierem i przyciśnij. Wstaw na 4 godziny do lodówki.
Ubij śmietanę z wanilią i cukrem, posmaruj brzeg i wierzch tortu. Udekoruj owocami, posyp pistacjami.

Uwaga: Sycylijczycy przykrywają cassatę marcepanowym płaszczykiem. 

  
 
         

poniedziałek, 10 maja 2010
Parmezan

Grzegorz Ostrowski

To jeden z najsłynniejszych włoskich serów. Ma intensywny, lekko owocowy smak i zapach, kolor od jasno- po ciemnożółty. Jest twardym serem z mleka krowiego, z typu "grana", czyli o ziarnistej strukturze. Tę strukturę wyraźnie widać, jeśli ser się przełamie, a przełamać go można, gdyż jest bardzo kruchy.
Zawiera dużo białka (ok. 33%), sporo tłuszczu (ok.30%) i jest kaloryczny (prawie 400 kcal w 100g). Zawiera też składniki mineralne (wapń, fosfor, potas, magnez) i witaminy (A, oraz z grupy B).
Wywodzi się z prowincji Parma w północnych Włoszech, gdzie wyrabiany jest już od ok. 1300 roku. I to tam właśnie do dziś kultywowane są stare tradycje serowarskie, często przechodzące z ojca na syna.

Produkcja mleka i przetwarzanie go w ser odbywa się w tym samym miejscu, aby mleka nie trzeba było transportować i pasteryzować. Przy jego produkcji nie dodaje się barwników i konserwantów, aby był w pełni naturalnym produktem.
Odtłuszczone mleko z wieczornego udoju łączy się w dużych miedzianych naczyniach z mlekiem z udoju porannego.
Mleko poddane jest następnie procesowi koagulacji, poprzez dodanie podpuszczki i serwatki, a wszystko to oczywiście w odpowiednim czasie i w odpowiedniej temperaturze. Następnie krzepnąca masa jest podgrzewana i wtedy właśnie zaczyna być widoczny osadzający się ser. Wyławia się go i odcedza z płynu przy pomocy tkaniny, jak za dawnych czasów. W trakcie odcedzania nadaje się bryłom sera charakterystyczny kształt dużych okręgów.
Z 16 kilogramów mleka otrzymuje się zaledwie 1 kilogram sera!
Na trzeci dzień kręgi te zanurzane są w solance, w której, ponownie w dokładnie określonej temperaturze, pozostaną następnych 30 dni.
Ostatni etap produkcji sera to dojrzewanie - w specjalnym pomieszczeniu, na półkach, w temp. ok. 20C kręgi sera będą leżeć najbliższe miesiące, szczotkowane i przewracane zgodnie z dawnymi zasadami.

Tak produkowany ser nie może być tani, więc powstaje mnóstwo fałszywych "parmezanów", a prasa wciąż podaje jakie straty ponoszą wytwórcy na skutek handlu podróbkami. Dlatego też producenci parmezanu poddawani są stałej kontroli specjalnie do tego celu powołanego powołanego konsorcjum. Ustalone przez konsorcjum przepisy określają bardzo precyzyjnie miejsce i sposób produkcji, a także rasę oraz sposób karmienia krów, z których mleka wytwarzany będzie parmezan. I to nie wszystko. Na każdym etapie produkcji ser jest wielokrotnie sprawdzany przez surowego oficjalnego przedstawiciela konsorcjum i to on potwierdza oryginalność parmezanu. Potwierdzeniem oryginalności jest wytłoczona na całej powierzchni skórki nazwa sera, miejsce, rok i miesiąc produkcji oraz owalna pieczęć konsorcjum.

Kupować należy tylko oryginalny i w kawałku, a zetrzeć go trzeba dopiero przed podaniem - tylko taki pozwoli nam cieszyć się swym oryginalnym pełnym smakiem.
Niezużyty kawałek poleży dłuższy czas (nawet kilka miesięcy) w lodówce, owinięty folią spożywczą, ale wówczas na jego powierzchni może pojawić się trochę pleśni.

Młodszy parmezan, podany jako przekrojony w poprzek na pół krąg, ze specjalnymi łopatkami do nabierania, lub pokrojony w grube słupki, wraz z owocami, orzechami i miodem jest bardzo popularna przystawką. Jeszcze popularniejszy jest ten starszy i twardszy - świetnie nadanie się do tarcia i w tej postaci jest dodatkiem do makaronów, zapiekanek, sosów i zup, dań z ryżu i sałatek. Doskonale nadaje się do dań gorących, gdyż topi się, ale nie ciągnie.

Jeśli parmezan to tylko oryginalny, w kawałku, starty tuż przed podaniem!

[mniammniam.pl]

poniedziałek, 04 stycznia 2010
Panettone
Skladniki:
2 op. suszonych drozdzy
1/2 szkl. cieplej wody
1 szkl. mleka
1/2 kostki stopionego i wystudzonego masla
1/2 szkl. cukru
1 lyzeczka soli
2 jajka
1 lyzka skorki z cytryny
4 szkl. maki
1 szkl rodzynek + skorka pomaranczowa

Rozpuscic dokladnie drozdze w cieplej wodzie. Dodac cieple mleko, maslo,
cukier, sol, jajka, skorke i 3 szkl. maki. Wyrobic. Jako, ze ciasto jest dosc
luzne mozna go wyrobic mikserem. Przykryc i odstawic do wyrosniecia na 1 godzine.
Wymieszac rodzynki i skoreke ze szklanka maki. Wsypac do ciasta i znow wyrobic.
Przelozyc do formy. Odstawic znow na godzine do wyrosniecia. Mozna posmarowac
wierzch. Piec 45 min, w temp. 170-180 st.


11:51, patekku1 , Włochy
Link Komentarze (1) »
poniedziałek, 14 września 2009
Campo dei Frari, Venice

John Singer Sargent

       

czwartek, 02 lipca 2009
Gremolata
Używamy do posypywania wszelkich "nudnych" potraw. Najsłynniejsze połączenie to gremolata + ossobucco.

2 ząbki czosnku
1/2 pęczka natki
skórka z 2 cytryn

Liście natki drobno posiekać, powinny powstać trzy łyżki. Żółtą część skórki cytrynowej i czosnek pokroić w drobną kostkę, powinno powstać po jednej łyżce. Składniki wymieszać.


poniedziałek, 11 maja 2009
Etymologia nazwy - Włochy

Włochy, wł. Italia

Łac. Italia, o nieznanym rodowodzie. Być może z gr. italos – “byk”, z protoindoeuropejskiego *wet (por. jednak łac. vitulus – “byczek”). W wymarłym jęz. oskańskim Włochy nazywano Viteliu (również od *wet).
  • staroros. Friagi or Friaź; od bizantyjskiej nazwy na średniowiecznych Franków.
  • isl. Valland – z gotyckiego walh, staronordycka nazwa Celtów, później również określenie zromanizowanych plemion. Później od germańskiego valah wzięło się słowiańskie vlach, stąd. pol. Włochy, węg. Olaszország (Por. Wołochy, Walia, Galia).
  • irl. an Iodáil, walij. yr Eidal

[pl.wikipedia.org]


 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 19
| < Październik 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31          
Zakładki:
Prywatnie