Głównie wyszukane w sieci
środa, 31 stycznia 2007
Trufla

Trufla (Tuber) - jadalny grzyb należący do workowców. Trufle to grzyby podziemne mykoryzowe występujące na prawie wszystkich kontynentach. Jednak najczęściej zbiera się je w północnych Włoszech oraz południowej Francji. Mają ogromną wartość, cena niektórych gatunków porównywalna jest ze złotem. Jest to spowodowane ich walorami smakowymi i owocowym aromatem oraz trudnością ich zdobycia. Owocniki trufli znajdują się pod ziemią, więc do ich poszukiwań wykorzystuje się czuły węch psów lub teraz już rzadziej świń. Całoroczny zbiór trufli w Europie wynosi ok. 90 ton. 

     

Ciekawa strona o truflach

  

[źródło: pl.wikipedia.org]

środa, 10 stycznia 2007
Karnawał w Wenecji

  

Zdjęcia z archiwum prywatnego.

  

09:28, patekku1 , Włochy
Link Komentarze (2) »
Rags shargam

Rags shargam - taniec orientalny. Jest jednym z najstarszych tańców świata, uważany jest za najbardziej wymowny i wyrazisty kobiecy taniec, chwytający za serce swym liryzmem. Popularnie nazywany tańcem brzucha. Ruchy składające się na taniec brzucha przekazywane są od wieków i niosą w sobie głebokie duchowe znaczenie oraz właściwości uzdrawiające.

Taniec ten powstał z duchowej tradycji, która z czasem została przez islam zdegradowana. W efekcie przeniósł się on z religijnych ceremonii do sztuki. Wbrew opinia niektórych taniec ten nie ma nic wspólnego z tanią rozrywką. Jest formą medytacji harmonizującej ciało, umysł i ducha. Może być zabawą i drogą do zrozumienia w zależności w jaki sposób i w jakim celu go się naucza. To zarazem szuka idealnie współgrająca z ciałem kobiety. Jest wspaniałą formą ćwiczeń dla wszystkich kobiet, pozwala odnaleźć kobiecie jej prawdziwe "ja".W krajach arabskich taniec brzucha jest formą sztuki. Występować mogą zarówno kobiety jak i mężczyźni. Dla europejskiej kultury tę sztukę ponownie odkryła w latach 20. XX wieku Isadora Duncan - legenda tańca nowoczesnego. Na światowe sceny taniec brzucha wprowadził Reda Mahmoud, który opracował specjalną technikę kroków i choreografię widoczną dla dużych widowni teatralnych.

Tancerki prezentują się w bogato zdobionych strojach a najważniejszy jest ciężki pas wokół bioder zdobiony cekinami i charakterystycznymi monetami, które dzwonią i mienią się podczas tańca.

[źródło: decostyl.pl]

wtorek, 09 stycznia 2007
Tahini

Tahini - to pasta pochodząca z Bliskiego Wschodu. Przyrządzana ze świeżych lub uprażonych nasion sezamu, które są mielone na gładką masę. Na Środkowym Wschodzie jest znana od stuleci, jest często również stosowana w kuchni arabskiej i żydowskiej.

          

Aby przygotować około szklanki pasty upraż na patelni 10 czubatych łyżek ziaren sezamu - wsyp je na suchą, rozgrzaną patelnię i cały czas mieszając, ogrzewaj, aż lekko się zarumienią i zaczną intensywnie pachnieć, ale nie uważaj, by ich nie przypalić, bo staną się niejadalne. Przesyp do miseczki, ostudź. Wsyp do malaksera i stopniowo dodając 2 łyżki oliwy wymieszaną z 2 łyżkami oleju sezamowego zmiksuj na jednolitą masę.
Gotową pastę możesz przechowywać kilkanaście dni w słoiku w lodówce.

                 

[źródło: mniammniam.pl]

poniedziałek, 08 stycznia 2007
Karnawał

Karnawał (Zapusty) Okres zabaw, bali, pochodów noworocznych trwający od Trzech Króli (6 stycznia) do Środy Popielcowej. Niekiedy karnawałem nazywa się jedynie ostatnie dni tego okresu, kiedy to organizowane są huczne parady przebierańców ubranch w specjalnie na ten cel przygotowane stroje karnawałowe.

Geneza karnawału
Nazwa pochodzi od łacińskiego wyrażenia carrus navalis (wóz w kształcie okrętu). Taki wóz ,zawyczaj, prowadził parady w czasie rzymskich bachanalii (uroczystości na cześć Bachusa boga płodów i wina). Odpowiednikiem Bachanalii w starożytnej Grecji były Dionizje. W obu przypadkach był to okres wyuzdanych zabaw przy winie, tańców, często orgii, biesiad i bali przebierańców i maskarad. Według innej teorii nazwa karnawał pochodzi od łacińskiego słowa carnavale (pożegnanie mięsa , caro - mięso, vale - bywaj, żegnaj), gdyż jest to okres poprzedzający Wielki Post.
W Polsce okres ten często nazywano Zapustami i był to także czas zabaw, hulanek i swawoli, ostatnie trzy dni zapustów to ostatki zwane onegdaj, w niektórych regionach Mięsopustem.

Zwyczje karnawałowe
Do głównych tradycji karnawałowych należą oczywiście zabawy, bale i parady. Najbardziej znane parady i zabawy tego okresu to karnawał w Rio i karnawał w Wenecji. Parady odbywają się głownie tuż przed środą popielcową i trwają kilka dni. Jest to okres oczekiwany, często przez cały rok, uczestnicy przygotowują specjalnie na tą okazje stroje karnawałowe niezwykle bogato zdobione, często wyuzdane, mieniące się złotem, przepychem, częstym ich elementem są pióra.

Karnawał w Rio
Najbardziej chyba znanym karnawałem jest brazylijski karnawał w Rio de Janeiro, zaczyna się w ostatni piątek przed środą popielcową i trwa przez pięć dni. Zaczyna się przekazaniem uczestnikom parady kluczy do miasta i ferią sztucznych ognii, po czym na sambodromie pojawiają się członkowie szkół brazylijskiej samby rywalizujący ze sobą w tańcu przez pięć dni i nocy. Specjalnie na tą okazję uczestnicy parady (i nie tylko) przygotowują specjalne pełne przepychu , często wyuzdane stroje karnawałow Rokrocznie do Rio de Janeiro przyjeżdża na karnawał ponad 100 tysięcy turystów. Karnawał kończy się w Środę Popielcową nad ranem wybraniem najlepszej szkoły samby.

Karnawał w Wenecji
Trochę inaczej niż karnawał w Rio wygląda karnawał w Wenecji. Rozpoczyna się on w drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia i trwa aż do balu na placu Św. Marka we wtorek przed Środą Popielcową. W tym czasie po ulicach przechadzają się ludzie przebrani w stroje karnawałowe. Są to zazwyczja stroje z XVII/XVIII wieku a nieodzowną ich częścią jest maska.



[źródło: halloween.friko.net]

sobota, 06 stycznia 2007
La Befana

La Befana – wróżka o wyglądzie wiedźmy, dosyć złośliwa, która w tradycji włoskiej przynosi dzieciom prezenty w związku z Bożym Narodzeniem. Pełni tą samą rolę, co święty Mikołaj. Dzieci oczekują prezentów od Befany w noc z 5 na 6 stycznia w Święto Trzech Króli. Pochodzenie jej imienia ma przypuszczalnie związek epifanią, czyli aktem objawienia.

Befana jest staruszką z długim, zakrzywionym nosem. Ubrana jest w postrzępione i brudne rzeczy. Głowę ma przewiązaną szalem lub chustką. Lata na miotle, wchodzi do domów przez komin i zostawia w skarpecie prezenty. Dzieci, które chcą się jej przypodobać powinny zostawić na stole przed snem mandarynkę, pomarańczę lub kieliszek wina. Dzieciom mówi się, że jeżeli nie będą grzeczne, to wiedźma Befana włoży im do świątecznej skarpety węgiel, popiół, cebulę lub czosnek.

Legenda głosi, że Trzej Królowie powiedzieli Befanie o narodzeniu Jezusa, jednak nie zdążyła ona na jego powitanie, ponieważ zgubiła się. Od tego czasu Befana, latając na miotle, zostawia prezenty w każdym domu, w którym mieszka dziecko, na wypadek, gdyby był w nim Jezus.

[źródło: pl.wikipedia.org]

09:20, patekku1 , Włochy
Link Komentarze (4) »
piątek, 05 stycznia 2007
Kuchnia włoska

Kuchnia włoska - jest jedną z najbardziej znanych na świecie, ale nie dajcie się zwieść pozorom - Italia to nie tylko spaghetti i pizza. We Włoszech możne Was zaskoczyć ogromne bogactwo potraw z mięsa, ryb, jarzyn i ryżu, a także różnorodność surówek, serów, owoców i win. Wszystko to z dodatkiem aromatycznych ziół i oliwy.
Trzeba też pamiętać, że oprócz dań znanych w całym kraju, każdy region ma swoje specjalności. Od północy kraju (Piemont, Lombardia, Wenecja, Vento, Liguria), gdzie królują dania mięsne, pizze, zapiekanki, makarony i sery przez Włochy Środkowe (Toskania, Umbra, Marche) aż na południe (Lazio, Kampania, Puglia, Kalabria, Sycylia) kuchnia zmienia się coraz bardziej na śródziemnomorską. Czym bardziej na południe tym więcej stosuje się owoców morza i oliwy z oliwek jako dodatku do każdego prawie dania. Pamiętajcie jednak, że jedzenie we Włoszech musi być nie tylko smaczne, ale i ładnie podane o właściwej porze. Pory posiłków są dla Włochów rzeczą prawie świętą. Śniadanie (najczęściej kawa i rogalik), drugie śniadanie, obiad, który zazwyczaj składa się z dwóch dań i deseru oraz bardzo obfita - jak dla innych narodowości - kolacja, wszystko to podane o właściwych porach, stanowi we Włoszech rytuał, którego nie można złamać.

Tradycyjny posiłek włoski, podawany w sposób bardziej uroczysty (nie na co dzień) zaczyna się od przystawki, którą mogą być sery, wędliny, sałata, ale też dania bardziej skomplikowane, takie jak np. suflety. Następnie podawane są kolejne dwa dania. Na pierwsze makaron, ryż, ewentualnie zupa, na drugie ? mięso lub rybę z rusztu, a do nich gotowane jarzyny na gorąco lub zimno albo sałatki. Często stosowanym dodatkiem do potraw jest ser parmezan, drogi, ale ceniony za swoje walory smakowe, używany również na etapie przygotowywania potraw. Zwieńczeniem posiłku jest deser. Może on być pożywny (np. zuppa inglese) lub bardzo prosty ( np. świeży owoc). Szczególne miejsce wśród deserów zajmują lody i sorbety - znana na całym świecie chluba Włochów. Wśród różnych dań, jako dodatki, ale też jako dania główne, pojawiają się warzywa. Dla tych, którzy cenią sobie tradycję polecamy - pizze i makarony. Własnoręczne przygotowanie ciasta na pizzę lub makaron oraz sosów i dodatków umożliwia wykazanie się nieograniczoną wprost inwencją, co gwarantuje, że na stole nigdy nie zagości nuda. Wystarczy dodać sałatkę i prosty deser (np. cassata), aby korzystając z produktów łatwo dostępnych na wszystkich kontynentach poczuć się jak w słonecznej Italii.

        

[źródło: odyssei.com]

Morčić - tradycyjna biżuteria z Rijeki

Jedna z wyjątkowych pamiątek, która przypomina turystom ich pobyt w Rijece, na Kwarnerze i w Chorwacji, jest tradycyjna biżuteria z Rijeki, tzw. "morčić". Są to przede wszystkim kolczyki ozdobione podobizną murzynka noszącego turban. Taki symbol pojawia się także na broszkach, pierścionkach, szpilkach do krawatów, oraz na naszyjnikach. Niegdyś wierzono, że «morčić» posiada specjalną ochronną moc, a kobiety zaczęły go korzystać w biżuterii na pamiątkę zwycięstwa nad Turkami w XVI wieku.

Sprawne ręce złotników z Rijeki zaprojektowały atrakcyjną biżuterię w przystępnych cenach. Bardzo szybko więc stała się ona obowiązkową częścią kolekcji biżuterii każdej kobiety. Pod koniec XIX wieku, kiedy podobiznę murzynka w turbanie zaczęto wykorzystywać jako ozdobę w różnych rodzajach biżuterii, «morčić» stał się luksusową i drogą biżuterią dla wyższych warstw społeczeństwa.

       

[źródło: starturist.com]

 
1 , 2
| < Styczeń 2007 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        
Zakładki:
Prywatnie